در باره 8 مارس، روز جهانی زن

        خسرو غلامی

تقدیم به شیوا خیرآبادی و سوسن رازانی، دو زن فعال کارگری که به جرم شرکت

در مراسم اول ماه مه، روز جهانی کارگر در شهر سنندج شلاق خوردند.

روز هشتم مارس سال 1875، یعنی 134 سال پیش نیویورک قلب سرمایه داری آمریکا، شاهد سرکوب قهرآمیز تجمع هزاران زن کارگر توسط پلیس این کشور بود. زنان کارگر کارخانجات نساجی در این شهر برای بهبود شرایط کار واعتراض به پایین بودن سطح دستمزد ها، تظاهرات کردند. اما پلیس وحشیانه به معترضان یورش برد و عده ی زیادی از زنان زخمی و دستگیر شدند. این مسئله باعث شد که زنان کارگر بیشتر با حقوق خود آشنا شوند و سال های بعد، حرکات اعتراضی خود را به شکل های مختلف ادامه دهند.

در 8 مارس سال 1907، زنان نساج آمریکا با شعار 10 ساعت کار روزانه به خیابان ها ریختند. در این تظاهرات، مردان کارگر و زنان طبقات دیگر جامعه نیز شرکت می کنند. اما بار دیگر با سرکوب پلیس مواجه شده و زنان زیادی دستگیر می شوند.

در مارس سال 1908 ، کارگران زن بافنده با خواست ممنوع کردن کار کودکان و کسب رای زنان در نیویورک تظاهرات می کنند. رویداد های 8 مارس آن سال، باعث شد که در سال 1909، این روز به عنوان نخستین روز ملی زنان در آمریکا به رسمیت شناخته شود.

بتدریج در سال های بعد، روز هشتم مارس به روز جهانی اعتراض زنان بر علیه مصایب نظام سرمایه داری تبدیل شد. در سال 1910 کنگره بین الملل سوسیالیست ها در کپنهاک پایتخت دانمارک تشکیل شد. در این اجلاس " کلارا زتکین " زن سوسیالیست و نماینده حزب سوسیال دمکرات آلمان، 8 مارس را به عنوان روز جهانی زن پیشنهاد کرد و به تصویب کنگره رسید.

در 8 مارس سال 1911 در کشورهای آلمان، دانمارک، سویس، استرالیا، روسیه و چین تظاهرات گسترده ای با جشن وسخنرانی بر پا می شود. آنها خواهان حق رای، حق کار وآموزش برای زنان شدند.

با آغاز جنگ اول جهانی، زنان در اعتراضات گسترده هشتم مارس بر علیه جنگ ، ویرانی و کشتاری که سرمایه جهانی به راه انداخته بود، شرکت کردند. در 8 مارس 1917 زنان روسیه بر علیه افزایش قیمت ها، تعطیلی کارخانجات و اخراج کارگران تظاهرات کردند. این حرکت وسیع اجتماعی در انقلاب فوریه 1917 روسیه نقش بسزایی داشت.

رشد جنبش زنان در سال های بعد، بخصوص در نیمه دوم قرن بیستم، سازمان ملل را ناچار کرد که صد سال پس از 8 مارس، یعنی سال 1975 را سال بین المللی زنان اعلام کند. دو سال بعد نیز یونسکو این روز را روز جهانی زن اعلام و به رسمیت شناخت. اما با گذشت سال ها از رسمی شدن این روز به عنوان روز جهانی زن، در بسیاری از کشورهای جهان برگزاری این مراسم ممنوع است و زنان و تشکل های آنها با محدودیت های زیادی مواجه هستند.

زنان هر ساله در سراسر دنیا در روز جهانی زن، به اشکال مختلف مطالبات خود را اعلام می کنند. اما نقش طبقه کارگر وبخصوص زنان کارگر در طرح این خواسته ها اهمیت بیشتری دارد. آنها خواستار برابری حقوقی مردان وزنان در همه ی عرصه های اجتماعی هستند و مخالف هر گونه تبعیض جنسی و فرودست بودن زنان هستند. نظام سرمایه داری، نظامی که اساس آن مبتنی بر نابرابری واستثمار نیروی کار انسان است، برای رسیدن به سود هر چه بیشتر تلاش می کند که ساعات کار زنان را افزایش دهد و دستمزد کمتری پرداخت کند. سرمایه داران در دوران رونق اقتصادی، از زنان کارگر می خواهند که برای آینده فرزندان شان بیشتر کار کنند و در دوره بحران و رکود، آنها را اخراج و خانه نشین کرده و توصیه می کنند که به تربیت بچه ها یشان بپردازند.

بی شک همبستگی و اتحاد زنان و مردان کارگر و دوشادوش بودن آنها در دفاع  متحدانه از مطالبات طبقاتی و ایجاد تشکل های مستقل خود، می تواند نظام سرمایه داری را به پذیزش خواسته های آنها وادار کند.

                                                                                                     12/12/87

باز چاپ مطالب اين سايت فقط با ذکر منبع مجاز است